Piłkarska elita cz. 2 – Chelsea Londyn

Cykl artykułów ma na celu przybliżenie historii najlepszych klubów Starego Kontynentu. Druga część serii została poświęcona Chelsea Londyn.

Co prawda zespół w 2005 roku po stu latach od założenia wywalczył dopiero drugi w historii tytuł mistrza Anglii to obecnie jest jednym z najsilniejszych klubów świata, jednak mało kto zna dzieje sprzed 2003 roku, kiedy to Chelsea została kupiona przez rosyjskiego magnata naftowego Romana Abramowicza.

Początki Chelsea

Henry Augustus Mears angielski biznesmen znany z zamiłowania do futbolu kupił stadion lekkoatletyczny Stamford Bridge w zachodniej części Londynu. Nowemu właścicielowi marzyło się oglądanie na nim spotkań piłki nożnej na najwyższym poziomie, dlatego postanowił przekształcić go w boisko piłkarskie. Mears starał się przekonać Fulham, aby ten swoje mecze rozgrywał właśnie na Stamford Bridge. Po nieudanych negocjacjach biznesmen początkowo chciał sprzedać stadion komuś innemu, jednak jego dobry kolega Frederick Parker próbował odwieść go od tego pomysłu. Wkrótce później obaj panowie postanowili założyć własny zespół. 10 marca 1905 roku w pubie The Rising Sun (obecnie The Butcher’s Hook) doszło do spotkania mającego na celu ustalenie nazwy nowego klubu. Po odrzuceniu propozycji Stamford Bridge FC, Kensington FC oraz London FC Henry Augustus Mears i Frederick Parker postanowili, że najlepszym wyborem będzie Chelsea FC od nazwy sąsiedniej dzielnicy. Pierwszym grającym trenerem został szkocki piłkarz John Tait Robertson. 29 maja 1905 roku Chelsea dołączyła do Second Division.

Pierwszy oficjalny mecz zespołu miał miejsce 2 września 1905 roku. Wówczas Chelsea przegrała ze Stockport Country F.C. 0:1. Zaledwie 3 dni później Chelsea odnotowała pierwsze zwycięstwo, pokonując Liverpool F.C 4:0. W debiutanckim sezonie zespół Maersa i Parkera zajął wysokie trzecie miejsce, głównie dzięki ówczesnemu szkoleniowcowi Jonhnowi Robertsonowi. Kibice niemal od początku pokochali nowy zespół. Tłumy przybyły na Stamford Bridge, kiedy Chelsea miała zmierzyć się z Manchesterem United. Wówczas na trybunach stadionu zasiadło aż 67 tysięcy fanów The Blues.

Robertson pomimo dobrych rezultatów nie mógł dojść do porozumienia z władzami i w styczniu 1907 roku opuścił klub, jego miejsce zajął William Lewis – sekretarz klubu. Za jego sterami zespół wywalczył awans do Division One. Po sezonie zatrudniono Davida Calderheada, który pełnił funkcję menadżera Chelsea przez 26 lat. Z gry w Division One kibice i zespół nie cieszyli się zbyt długo. W sezonie 1909/10 The Blues wrócili do Second Division. Powrót na ?salony? zajął Chelsea dwa lata.

Mimo zmiennego szczęścia klub w krótkim czasie stał się jednym z najpopularniejszych klubów w Anglii. 13 kwietnia 1911 roku prawie 78 000 kibiców zasiadło na Stamford Bridge, aby dopingować swoich ulubieńców w czwartej rundzie Pucharu Anglii przeciwko drużynie Swindon Town F.C. Niestety w 1912 roku wskutek niewydolności nerki zmarł właściciel i współzałożyciel Chelsea – Henry Augustus Mears. Na pogrzeb biznesmena przybyły tłumy sympatyków The Blues. Mears został pochowany na Brompton Cemetery, położonym niedaleko Stamford Bridge. Po jego śmierci prawda do klubu zostały przepisane na jego potomków. Pierwsza wojna światowa rzuciła mroczny cień na piłkę nożną. Jednak w pierwszych miesiącach konfliktu, Chelsea osiągnęła historyczny sukces docierając pierwszy raz w historii do finału Pucharu Anglii, rozgrywanego na stadionie Old Trafford. 24 kwietnia 1915 roku The Blues zostali pokonani 3:0 przez Sheffield United. Również w tym samum roku z powodu wojny Football Association (federacja angielska) podjęła decyzję o przerwaniu wszystkich oficjalnych rozgrywek i zawieszeniu ich na 4 lata.

Okres międzywojenny

Po zakończeniu wojny Football Association postanowiła powiększyć ligę z 20 do 22 zespołów. Jednak przez długi czas nikt nie wiedział, które zespoły mają dołączyć do Division One. Ostatecznie po aferze związanej z ustawianiem spotkania Manchesteru United z Liverpoolem i głosowaniu 41 klubów do najwyższej klasy rozgrywkowej dołączyły dwa zespoły z Londynu: Arsenal i Chelsea.

1 listopada 1919 roku na Stamford Bridge zawitał sam król Hiszpanii Alfonso VIII, który był świadkiem wygranej 4:0 z Bradford, zaś w lutym 1920 roku król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Jerzy V widział zwycięstwo The Blues z Leicester City F.C.

W latach dwudziestych Puchar Anglii zapewnił fanów The Blues nie lada emocje. Przed ukończeniem budowy Wembley (1923), na Stamford Bridge rozegrano trzy finały Pucharu Anglii. Chelsea miała sporą okazję wziąć udział w jednym z nich w 1920 roku, jednak w półfinale musiała uznać wyższość Aston Villi. Sezon 1919/20 był zresztą najlepszym w dotychczasowej 15 letniej historii klubu. Chelsea uplasowała się wówczas na wysokim trzecim miejscu w Division One za West Bromwich Albion i Burnley F.C. Niestety ta dekada nie była szczęśliwa dla klubu. W 1924 roku The Blues spadli do Second Division. Na powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej kibice czekali aż pięć długich lat.

W 1930 roku na południowej stronie Stamford Bridge została zbudowana nowa trybuna dla kibiców. Fani The Blues szybko nadali jej przydomek ?The Shed? (budka). Od samego początku gromadzili się tam najgłośniejsi i najbardziej fanatyczni kibice Chelsea. Właśnie pod The Shed powstało mnóstwo przyśpiewek, które są używane do dnia dzisiejszego. Dzięki nowej trybunie Stamford Bridge gromadziło coraz większą widownię. Punkt kulminacyjny miał miejsce w październiku 1935 roku. Wówczas spotkanie z Arsenalem oglądało 82 905 kibiców, co jest najwyższym wynikiem w historii angielskiej piłki. Derby Londynu zakończyły się remisem, jednak Arsenal był wówczas pierwszą wielką drużyną ze stolicy Anglii (Kanonierzy zdobyli cztery mistrzostwa kraju we wczesnych latach trzydziestych).

Po 26 latach pracy w 1933 roku ze stanowiska trenera Chelsea zrezygnował David Calderhead. Finał oraz kilka półfinałów Pucharu Anglii to było za mało, aby menadżer utrzymał swoje stanowisko. Zarząd klubu postanowił znaleźć człowieka, który zagwarantowałby klubie sukcesy. Następcą Calderheada został były trener Arsenalu Leslie Knighton. W kolejnym sezonie Chelsea zajęła odległą dziewiętnastą pozycję. Z powodu trzydziestolecia istnienia Wisły Kraków w 1936 roku polski zespół postanowił rozegrać sparing z zagranicznym klubem. Wybór padł na Chelsea Londyn. 24 maja 1936 roku w obecności tłumu kibiców Wisła wygrała z The Blues 1:0, którzy kilka dni wcześniej pokonali Reprezentację Polski. Leslie Knighton nie wykorzystał w pełni potencjału takich piłkarzy jak George Mills, Jackie Crawford, czy Hughie Gallacher, przez co zakończył swoją przygodę na Stamford Bridge w 1939 roku. Kilka miesięcy przed wybuchem II Wojny Światowej trenerem Chelsea został były szkoleniowiec Queens Park Rangers William ?Billy? Birrell.

Lata 1945 – 1949

Zaledwie 6 miesięcy po zakończeniu II Wojny Światowej, Stamford Bridge gościło mistrza ZSRR ? Dynamo Moskwa. Szacowana liczba widzów wynosiła prawie 100 000, co było rekordem wszech czasów w Anglii. Ostatecznie po niesamowitym spotkaniu padł remis 3:3, chociaż to Chelsea strzeliła dwie pierwsze bramki. Ostatnie trafienie dla The Blues dołożył nowy snajper Tommy Lawton.

Po wojnie pomimo świetnej dyspozycji Lawtona (26 bramek w 34 meczach) Chelsea uplasowała się dopiero na 15 miejscu w tabeli. Nie ma, co się dziwić, że po dwóch latach znakomity napastnik postanowił odejść. Dwa miesiące po odejściu Lawtona, klub zdecydował się wydać 20 000 funtów na sprowadzenie Roya Bentleya z Newcastle. Jego pierwsze mecze w Chelsea nie należały do udanych, jednak w każdym z ośmiu sezonów był czołowym strzelcem swojego zespołu.

Pierwszy tytuł

Chelsea była niezwykle blisko sięgnięcia po pierwszy Puchar Anglii. W latach 1950 i 1952 w półfinale The Blues spotkali się z Arsenalem. Oba spotkania musiały zostać powtórzone i w obu zwyciężyli Kanonierzy. Pomiędzy tymi dwoma sezonami, Chelsea cudem uniknęła spadku. W klubie musiało dojść do gruntownych zmian. Menedżer William ?Billy? Birrell został zwolniony po porażce z Arsenalem w maju 1952 roku. Wówczas na jego miejsce został wybrany były napastnik Arsenalu Ted Drake, który sezon wcześniej zadebiutował w roli trenera Reading Football Club.

„Zbyt wiele ludzi przychodzi na Stamford Bridge, aby obejrzeć mecz piłki nożnej, zamiast dopingować swój zespół. Piłkarze powinni być przyzwyczajani do głośnego dopingu. Ludzie muszą pić, jeść i spać wciąż myśląc o Chelsea”, powiedział Ted Drake w swoim pierwszym przemówieniu.

Nowy trener nie przypominał „zwykłego szarego menadżera”. Drake chodził w dresie i był niezwykle zaangażowany w szkolenie piłkarzy. Anglik przed każdym meczem ściskał rękę swoich piłkarzy i życzył im powodzenia. Zdecydował się również postawić na młodzież, aby The Blues przestali być nazywani emerytami. Z poprzedniego składu w Chelsea pozostali jedynie Ken Armstrong, Roy Bentley, wieloletni kapitan John Harris, Eric Parsons i Stan Willemse. John McNicholl, Les Stubbs, Peter Sillett i Stan Wicks wszyscy ci zawodnicy przybyli z niższych lig. Chelsea ściągnęła także 18-letniego Franka Blunstona, który był celem największych klubów Anglii. Wszystkie te zabiegi miały zaowocować w niedalekiej przyszłości. W sezonie 1952/53 Chelsea zajęła odległą dziewiętnastą pozycję. Rok później było już zdecydowanie lepiej i klub zajął ostatecznie miejsce ósme.

Drake stawiał także na piłkarzy z amatorskich klubów (Jim Lewis, Derek Saunders i Seamus O’Connell). Ten ostatni zaliczył pamiętny debiut strzelając trzy bramki w przegranym 5:6 spotkaniu z Manchesterem United w październiku 1954 roku. W listopadzie Chelsea zajmowała miejsce w środku tabeli. Trenerowi udało się w końcu zmobilizować zespół do gry i od tego czasu The Blues seriami zdobywała punkty, jednak nikt nie spodziewał się tego, co miało miejsce na koniec sezonu.

W Wielkanoc na Stamford Bridge przyjechał mistrz Anglii Wolverhampthon Wanderers, nad którym Chelsea miała cztery punkty przewagi. Po godzinie meczu kibice nie obejrzeli bramek, jednak właśnie w 60. minucie kapitan Wolverhampthon Billy Wright zatrzymał piłkę ręką. Arbiter nie zauważył całego incydentu, ale na szczęście dla gospodarzy sędzia liniowy był znacznie czujniejszy. Rzut karny na bramkę zamienił Sillett i jak się później okazało był to gol na miarę zwycięstwa. Na kolejkę przed końcem sezonu (23 kwietnia 1955 roku) po pokonaniu 3:0 Sheffield Wednesday Chelsea zagwarantowała sobie pierwszy w historii tytuł mistrzowski.

Wzloty i upadki

Sukcesu nie udało się powtórzyć w kolejnym sezonie. Mistrzowie Anglii rok po historycznym osiągnięciu borykali się z licznymi kontuzjami i zajęli dopiero 16 miejsce w lidze. Po raz kolejny klub potrzebował zmian. Do pierwszej drużyny desygnowany został wychowanek Chelsea Jimmy Greaves, który w sezonie 1960/61 zdobył aż 41 bramek i został królem strzelców. Zanim został sprzedany do włoskiego AC Milan w 1961 roku zdołał strzelić dla The Blues 124 bramki w 157 występach. Znaczenie napastnika drużyna odczuła bardzo dotkliwie spadając do Second Division. Dotychczasowy trener Ted Drake spadek przypłacił utratą pracy. Kolejnym menadżerem klubu został dotychczasowy zawodnik Chelsea Tommy Docherty. Docherty nie był dobrym taktykiem, ale miał talent do motywowania swoich podopiecznych oraz potrafił znaleźć piłkarskie ?perełki?. Kilku starszych piłkarzy zastąpili młodzi wychowankowie jak Peter Bonetti, Barry Bridges, Bobby Tambling czy Terry Venables. Po odmłodzeniu składu Chelsea po raz kolejny zaczęła liczyć się w walce o tytuły. Zespół w sezonie 1962/63 zajął drugie miejsce w Second Division, powracając po rocznej przerwie do pierwszej ligi, wówczas Bobby Tambling strzelił dla swojego klubu aż 37 bramek. Zmiana była widoczna nie tylko ze względu na wyniki, również styl gry The Blues uległa zmianie. Tommy Docherty czerpał pomysły niemal od wszystkich, ale co najważniejsze większość z nich pozytywnie wpływała na zespół.

W 1965 roku po uprzednich trzech porażkach w półfinałach Chelsea zdobyła Puchar Ligi pokonując w dwumeczu Leicester City 3:2. Klub miał szansę na triumf w Pucharze Anglii, jednak Liverpool (późniejszy zdobywca pucharu) okazał się za mocny. Na cztery kolejki przed końcem The Blues zajmowali pierwsze miejsce w lidze niestety Docherty został zmuszony zawiesić ośmiu piłkarzy, którzy złamali zasady pijąc alkohol w hotelu. Po zawieszeniu kluczowych zawodników Chelsea uplasowała się na trzeciej pozycji w tabeli. Rok później w Pucharze Miast Targowych, klubowi z Londynu udało się pokonać AS Romę oraz AC Milan, jednak półfinałowy rywal FC Barcelona okazała się ponad siły drużyny Dochertiego. Również w 1966 roku nieoczekiwanie Chelsea w półfinałowym spotkaniu Pucharu Ligi przegrała 0:2 z Sheffield Wednesday.

Porażka zdenerwowała klubowego trenera do tego stopnia, że ten postanowił wprowadzić znaczne roszady w składzie. Z The Blues pożegnali się między innymi Bridges, Graham, Murray, Venables. Na miejsce tego ostatniego z Dundee Football Club został sprowadzony Szkot Charlie Cooke, który wraz z wychowankiem Peterem Osgoodem stanowił o sile Chelsea w kolejnych latach. Niestety, Osgood złamał nogę w październiku 1966 roku, ale nie przeszkodziło to w awansie do trzeciego w historii finału Pucharu Anglii. Mecz był niecodzienny także z innego powodu. Po raz pierwszy w finale zagrały dwie drużyny z Londynu Chelsea i Tottenham. The Blues przegrali 1:2, jednak kibiców bardziej niż porażka swojego zespołu irytował widok świętujących ikon klubu Greavesa i Venablesa (obaj przenieśli się do Tottenhamu). Ten mecz był także jednym z ostatnich ważnych spotkań dla Bobbiego Tamblinga w barwach Chelsea. Trudno byłoby pominąć osiągnięcia rekordzisty wszechczasów londyńskiego klubu (strzelił 202 gole w 370 meczach).

Po śmierci Joe Mearsa (bratanka założyciela klubu) stosunki Dochertiego z zarządem znacznie się pogorszyły, przez co dotychczasowy trener podał się do dymisji. W jego miejsce zatrudniony został Dave Sexton, który pracował w sztabie szkoleniowym poprzedniego menadżera. Sexton wzmocnił skład dwoma obrońcami Johnem Dempseyem i Davidem Webbem oraz napastnikiem Ianem Hutchinsonem. Z sezonu na sezon Chelsea prezentowała się coraz lepiej zajmując kolejno szóste, piąte i trzecie miejsce w lidze.

W 1970 roku The Blues dotarli do kolejnego finału Pucharu Anglii, tym razem przeciwnikiem był ówczesny mistrz kraju i jeden z najlepszych zespołów tej epoki – Leeds United. Chociaż Chelsea posiadała własny styl i była niezwykle opanowana, nie budziła respektu w szeregach rywali. Na słynnym Wembley Leeds dwukrotnie obejmowało prowadzenie, jednak Chelsea za każdym razem udało się wyrównać stan meczu. Po raz pierwszy w historii finałów nie udało się wyłonić zwycięzcy w finałowym spotkaniu. Drugi mecz odbył się na Old Trafford i podobnie jak w Londynie, walka o tytuł była niezwykle zacięta. W dogrywce bramkę na wagę pucharu strzelił Webb i Chelsea po raz pierwszy w historii zdobyła Puchar Anglii. Zwycięstwo dało klubowi przepustkę do udziału w kwalifikacjach Pucharu Zdobywców Pucharów. The Blues szli jak burza pokonując kolejno Aris Saloniki, CSKA Sofia, FC Brugge i w półfinale Manchester City. W finale Chelsea 19 maja 1971 roku w Pireusie na Stadionie Karaiskákis spotkała się z Realem Madryt. Pierwszy do siatki strzelił Peter Osgood, jednak tuż przed końcem meczu wyrównał Ignacio Zoco i mecz musiał zostać powtórzony dwa dni później. 21 maja 1971 The Blues zwyciężyli 2:1 dzięki czemu zdobyli pierwszy w historii europejski puchar.

Władze postanowiły zmodernizować Stamford Bridge, który nie był już w najlepszym stanie. Niestety kryzys ekonomiczny spowodował opóźnienia prac. Dług Chelsea rósł z dnia na dzień. Poza kryzysem finansowym klub borykał się również z problemami na boisku. Co prawda w kolejnym roku The Blues ustanowili europejski rekord w Pucharze Zdobywców Pucharów pokonując zespół z Luksemburga aż 21:0, jednak w kolejnym spotkaniu pewni siebie Anglicy ulegli przeciętnej drużynie ze Szwecji ?tvidabergs i odpadli z rozgrywek. W 1972 roku Chelsea dotarła do finału Pucharu Ligi, lecz na Wembley górą okazali się zawodnicy Stoke City. Ledwie cztery lata po triumfie w europejskich rozgrywkach (w 1975) klub spadł do drugiej ligi, a długi sięgały trzech milionów funtów. Wówczas mało kto wierzył, że Chelsea powalczy jeszcze o tytuły.

Nowy trener Eddie McCreadie, z powodu braku funduszów musiał postawić na wychowanków oraz kilku piłkarzy, którzy pozostali w klubie pomimo coraz gorszych wyników. Ku zaskoczeniu niemalże wszystkich The Blues po dwóch latach wrócił do Division One. Beniaminek zakończył rozgrywki na odległym 16. miejscu w tabeli, jednak już rok później Chelsea po raz kolejny spadła do drugiej ligi. Mimo iż w ciągu czterech lat z klubem pracowało trzech trenerów to żaden nie potrafił przywrócić dawną świetność zespołowi z Londynu.

Długie sezony spędzone w Second Division pogorszyły i tak mizerną sytuację finansową. Kibice również odwrócili się od drużyny, o czym może świadczyć frekwencja w derbach Londynu w 1982 roku przeciwko Leyton Orient (wówczas na trybunach było zaledwie 6.009 fanów Chelsea). Punktem krytycznym był dzień, w którym klub nie miał pieniędzy dla zawodników i The Blues musieli szukać nowego właściciela. Biznesmen Ken Bates kupił upadający zespół za symboliczną kwotę jednego funta przejmując wszelkie długi. Nowy właściciel oddzielił stadion od reszty klubu tworząc z niego oddzielną spółkę. Podczas gdy Bates zaczął porządkować sprawy poza boiskowe, Chelsea pod swoje skrzydła wziął doświadczony trener John Neal.

W następnym sezonie The Blues mieli dużo szczęścia utrzymując się w drugiej lidze. Mecz o wszystko klub rozegrał przeciwko Boltonowi, wówczas gola na wagę remisu oraz pozostania w lidze zdobył Clive Walker. Ten jakże cenny punkt wystarczył, aby Chelsea utrzymała się w drugiej lidze. Pomimo odejścia kilku piłkarzy i bardzo skromnego budżetu John Neal potrafił zbudować drużynę, która grała nadspodziewanie dobrze. Sześciu nowych piłkarzy zostało kupionych latem 1983 roku. Nowy zespół wygrał swój pierwszy mecz w lidze aż 5:0. Chelsea szturmem wdarła się do pierwszej ligi zajmując pierwsze miejsce w drugiej lidze.

Kontynuując powrót do piłkarskiej elity londyński klub zajął szóstą pozycję w Division One, a Kerry Dixon z 25 bramkami został królem strzelców. Z powodu złego stanu zdrowia ze stanowiska musiał ustąpić trener John Neal. Klub nie mógł zbyt długo zwlekać z wyborem następcy, dlatego postanowił postawić na Johna Hollinsa, który był grającym menadżerem Chelsea. Pod wodzą nowego trenera zespół powtórzył wyczyn z zeszłego roku zajmując szóste miejsce w lidze. Po czterech latach w Division One (w 1988) The Blues po raz kolejny spadli do drugiej ligi. Na powrót do pierwszej ligi kibice nie musieli zbyt długo czekać. Chelsea wygrała rozgrywki z rekordowym dorobkiem 99 punktów i po raz kolejny wróciła do Division One. Klub pod kierownictwem Bobbiego Campbella zakończył kolejny sezon na piątym miejscu, jednak problemy finansowe sprawiły, iż Stamford Bridge wpadł w ręce deweloperów.  Pieniądze, które mogły być przeznaczone na transfery zostały wydane na prawdziwą wojnę właściciela z wierzycielami. Bates za wszelką cenę chciał, aby Chelsea rozgrywała mecze na swoim słynnym stadionie. Na szczęście doszło do załamania na rynku nieruchomości, co przyczyniło się do wygranej właściciela klubu. Na początku lat 90. The Blues wydali milion funtów na zakup dwóch pomocników, którymi byli Andy Townsend i Dennis Wise, jednak kolejne sezony nie były szczęśliwe dla piłkarzy z Londynu. Zespół zajmował miejsca w drugiej części sezonu.

Premiership

Pod koniec sezonu 1990/1991 w Anglii rozpoczęła się dyskusja, w jaki sposób czerpać większe pieniądze z piłki nożnej. 17 lipca 1991 roku kluby z Division One podpisały umowę, w której znajdowały się szczegóły założenia nowej ligi FA Premier League. Ledwie pół roku później pierwszoligowe kluby zrezygnowały z gry w Football League, a 27 maja 1992 przystąpiły do FA Premier League. Od tej pory druga liga przyjęła nazwę First Division zaś trzecia Second Division. W pierwszym sezonie Premiership wystąpiły 22 zespoły: Arsenal Football Club, Aston Villa Football Club, Blackburn Rovers Football Club, Chelsea Football Club, Coventry City Football Club, Crystal Palace Football Club, Everton Football Club, Ipswich Town Football Club, Leeds United Association Football Club, Liverpool Football Club, Manchester City Football Club, Manchester United Football Club, Middlesbrough Football Club, Norwich City Football Club, Nottingham Forest Football Club, Oldham Athletic Association Football Club, Queens Park Rangers Football Club, Sheffield United Football Club, Sheffield Wednesday Football Club, Southampton Football Club, Tottenham Hotspur Football Club oraz Wimbledon Football Club.

W 1993 roku nowym trenerem został Glenn Hoddle. Niemal od razu gołym okiem było widać poprawę w jakości gry The Blues, priorytetem dla klubu w tym sezonie stał się Puchar Anglii. Podczas finałowego spotkania na Wembley Manchesteru United gładko pokonał Chelsea 4:0.

Przyszły los Stamford Bridge wydawał się niezagrożony. Klubowi po latach kryzysu udało się w końcu zgromadzić fundusze na solidne wzmocnienia. Trener Glenn Hoddle przekonał holenderskiego gwiazdora Ruuda Gullita, aby ten dołączył do Chelsea. W tym samym oknie transferowym do klubu przybyli również napastnik Mark Hughes oraz Rumun Dan Petrescu. Nowi piłkarze szybko zjednali do siebie kibiców. Gullit zaledwie w ciągu jednego sezonu został przez kibiców okrzyknięty najlepszym zawodnikiem w historii klubu. Latem 1996 Hoddle został wybrany trenerem reprezentacji Anglii, jednak Chelsea nie szukała nowego menadżera. Ruud Gullit przyjął propozycję objęcia stanowiska i dzięki swoim kontaktom sprowadził kolejne gwiazdy na Stamford Bridge. Do Londynu przyleciał słynny włoski snajper Gianluca Vialli, Roberto Di Matteo, Frank LeBoeuf oraz Gianfranco Zola. Zespół pod wodzą Ruuda Gullita w finałowym meczu Pucharu Anglii na Wembley Chelsea zwyciężyła Middlesbrough 2:0 po bramkach Roberto Di Matteo i Eddiego Newtona przerywając serię 26 lat bez jakiegokolwiek tytułu.

22 października 1996 z powodu awarii helikoptera zginął Matthew Harding, milioner i wicedyrektor klubu, który praktycznie przez całe życie wspierał The Blues. Na jego cześć północna trybuna Stamford Bridge nosi jego imię.

Podczas okna transferowego Chelsea postanowiła dołączyć do składu młodych zawodników: Gustavo Poyeta oraz Tore Andre Flo. Nieco później zatrudnieni zostali także Celestine Babayaro, Ed de Goey oraz Graeme Le Saux. Ku zaskoczeniu wszystkich przed zakończeniem sezonu z powodu braku porozumienia w sprawie przedłużenia kontraktu został zwolniony Ruud Gullit. Holender został zastąpiony przez dotychczasowego zawodnika klubu Gianlucę Vialliego. Jak się później okazało był to strzał w dziesiątkę, bowiem Włoch zaledwie kilka miesięcy później wygrał z The Blues dwa trofea. W finale Pucharu Ligi Angielskiej Chelsea pokonała Middlesbrough 2:0 po bramkach Di Matteo i Franka Sinclaira. Natomiast 13 maja 1998 na R?sundastadion w Sztokholmie londyński klub po raz drugi w historii wywalczył Puchar Zdobywców Pucharów (gola strzelił wówczas Gianfranco Zola).

Po Mistrzostwach Świata w 1998 roku Marcel Desailly podpisał kontrakt z Chelsea. Klub nie miał zbyt wiele czasu, aby przygotować się do meczu o Superpuchar Europy z Realem Madryt, jednak Gustavo Poyeta zdobył bramkę na wagę kolejnego tytułu dla The Blues. Przed rozpoczęciem kolejnego sezonu londyńczycy byli brani za faworytów w końcowym trumfie. W końcu nie ma co się dziwić, całkiem niedawno zdobyli Superpuchar Europy, a kilka miesięcy wcześniej sięgnęli po Puchar Ligi Angielskiej. Ostatecznie Chelsea zakończyła sezon na trzecim miejscu. Do zwycięscy Manchesteru United zabrakło The Blues zaledwie czterech punktów.

Trzecie miejsce w tabeli w sezonie 1999/2000 spowodowało, iż klub mógł wystąpić w Lidze Mistrzów. Chelsea, jako pierwszy zespół z Anglii dotarł do ćwierćfinału tych rozgrywek. Po porażce z FC Barceloną The Blues dotarli do finału Pucharu Anglii, gdzie w finale zmierzyli się z Aston Villą. Puchar trafił na Stamford Bridge głównie dzięki bramce Roberto Di Matteo. W tym samym sezonie klub zdobył również Tarczę Dobroczynności. Z powodu coraz szerszej kadry i niezbyt udanych transferów postanowiono rozwiązać kontrakt z Viallim.  Miejsce Viallego na ławce trenerskiej zajął Claudio Ranieri i chociaż nie zdobył on żadnego trofeum, to udało mu się sprowadzić do Londynu kilku tak dobrych piłkarzy jak William Gallas, Emmanuel Petit, Frank Lampard i Boudewijn Zenden.

Era Romana Abramowicza

Niestety nad Chelsea zawisły czarne chmury. Klub po raz drugi w historii znalazł się na krawędzi bankructwa. W 2003 roku długi sięgały już prawie 140 milionów funtów. 2 lipca tego samego roku stał się niemalże cud. Poważnie zadłużonym klubem zainteresował się rosyjski milioner Roman Abramowicz, który zdecydował się kupić The Blues. Mimo transferów za łączną kwotę 120 milionów funtów Claudio Ranieri nie wywalczył żadnego pucharu, dlatego nowy właściciel postanowił zatrudnić José Mourinho. Portugalczyk przed podpisaniem kontraktu (2 czerwca 2004 roku) zdobył z FC Porto Puchar UEFA oraz triumfował w Lidze Mistrzów. Mourinho z FC Porto zabrał ze sobą Paulo Ferreirę i Ricardo Carvalho, ponadto kupił również Tiago Mendesa (Benfica), Petra Čecha (Stade Rennais), Arjena Robbena (PSV) oraz Didiera Drogbę (Olympique Marsylia). Chelsea w sezonie 2004/2005 wygrywała mecz za meczem zdobywając 95 punktów w lidze. W przeciągu całego sezonu drużyna Mourinho przegrała tylko 1 mecz, wygrywając 29 i remisując 8, tracąc przy tym zaledwie 15 bramek. Mistrzostwo Anglii zostało zdobyte na 100-lecie istnienia klubu, co było kolejnym powodem do wielkiego świętowania. Nie spoczywając na laurach Mourinho wzmocnił klub kolejnymi zawodnikami (Michael Essien, Shaun Wright-Phillips, Asier Del Horno). Chelsea, jako pierwszy klub z Londynu wygrał Premier League dwa razy z rzędu. The Blues zdobyli także Puchar Ligi Angielskiej, jednak po raz kolejny nie udało się wygrać Ligi Mistrzów. W sezonie 2006/2007 Mourinho musiał zmierzyć się z istną epidemią kontuzji swoich piłkarzy. Pierwszym był Petr Čech, który w październiku doznał bardzo poważnej kontuzji po uderzeniu kolanem w głowę przez Stephena Hunta. Kolejnymi pechowcami byli Johna Terry, Ricardo Carvalho i Carlo Cudicini. Mimo wszystko Chelsea zdobyła wicemistrzostwo kraju oraz dublet krajowych pucharów (Puchar Anglii i Puchar Ligi).

20 września 2007 Abramowicz rozwiązał kontrakt z José Mourinho, który wkrótce później został menadżerem Interu Mediolan. Portugalczyka zastąpił dyrektor sportowy klubu – Avram Grant. Kibice i specjaliści spodziewali się, że Izraelczyk będzie trenerem przejściowym, jednak taka sytuacja (ku zdziwieniu niemalże wszystkich) nie miała miejsca. Piłkarze Granta (prawdopodobnie za namową właściciela klubu) skupili się głównie na Lidze Mistrzów, co odbiło się na rozgrywkach krajowych. Chelsea przegrała kolejno z Tottenhamem w finale Pucharu Ligi Angielskiej oraz z drugoligowym Barnsley Football Club w Pucharze Anglii. Jednak mało kto spodziewał się, że to właśnie Avram Grant doprowadzi The Blues do finału Ligi Mistrzów. 21 maja 2008 roku na Łużnikach w Moskwie po rzutach karnych klub ze Stamford Bridge przegrał z Manchesterem United 5:6, co skutkowało zwolnieniem Izraelskiego trenera.

W czerwcu nowym menadżerem został ogłoszony dotychczasowy selekcjoner Portugalii Luis Filipe Scolari. Początkowo zespół pod wodzą Brazylijczyka prezentował się dobrze wyprzedzając inne drużyny w lidze o kilka punktów. Niestety po przerwie noworocznej forma Chelsea spadała z meczu na mecz. Słabe wyniki spowodowały kolejną zmianą trenera. W lutym 2009 roku Scolariego zastąpił Guus Hiddink, który był jednocześnie menadżerem The Blues i reprezentacji Rosji. Holender w krótkim czasie odmienił oblicze klubu. Pod wodzą Guusa Hiddinka Chelsea przegrała tylko jeden mecz ligowy, zdobyła Puchar Anglii i po bardzo kontrowersyjnych decyzjach Howarda Webba odpadła z Ligi Mistrzów w półfinale. Mimo znakomitej postawy i naporów ze strony kibiców Hiddink nie przedłużył kontraktu i zajął się prowadzeniem reprezentacji Rosji.

Nowym trenerem The Blues 1 czerwca 2009 roku został dotychczasowy trener AC Milanu Carlo Ancelotti. 9 sierpnia 2009 roku na Wembley Włoch poprowadził swój zespół do zdobycia Tarczy Wspólnoty wygrywając po rzutach karnych z Manchesterem United. Sezon 2009/2010 przyniósł kolejne trofea do klubowego muzeum. Chelsea w Premier League zdobyła aż 103 bramki, czym zagwarantowała sobie mistrzostwo kraju, ponadto po raz drugi z rzędu wygrała Puchar Anglii pokonując w finale Portsmouth 1:0. W Lidze Mistrzów, klub odpadł z Interem Mediolan prowadzonemu przez José Mourinho. Z powodu braku wyników po sezonie 2010/2011, Abramowicz zwolnił Carlo Ancelottiego.

Właściciel Chelsea po raz kolejny zatrudnił trenera FC Porto – André Villasa-Boasa. Portugalczyk, który wcześniej doprowadził FC Porto do triumfu w lidze portugalskiej oraz zdobył Ligę Mistrzów 22 czerwca 2011 roku został zaprezentowany, jako nowy szkoleniowiec The Blues. Kibice porównywali nowego menadżera do José Mourinho. Jednak szybko się przekonali, że preferuje zupełnie inny styl gry niż jego rodak. Słaba postawa zespołu w szczególności porażki z Napoli (w Lidze Mistrzów) i West Bromwich Albion (w Premier League) oraz liczne konflikty z piłkarzami spowodowały, iż Villas-Boas został zwolniony z klubu 4 marca 2012 roku.

Na miejsce Portugalczyka został zatrudniony asystent byłego trenera Roberto Di Matteo. Włoch na Stamford Bridge poprowadził Chelsea do zwycięstwa nad Napoli, dzięki czemu zespół awansował do kolejnej rundy Ligi Mistrzów. W Premier League strata do Manchesteru United była już nie do odrobienia. Po wyeliminowaniu Benfiki Lizbona w ćwierćfinale Ligi Mistrzów w półfinale The Blues spotkali się z faworyzowaną FC Barceloną. Mimo wygrania pierwszego meczu u siebie klub liczył się z ciężkim spotkaniem na Camp Nou. Na wyjeździe padł remis i to Chelsea awansowała do finału w Monachium. Kilka tygodni przed najważniejszym meczu w historii klub zgarnął Puchar Anglii po ciężkim boju z Liverpoolem. 19 maja 2012 w finale Ligi Mistrzów The Blues pokonali Bayern Monachium i sięgnęli po najcenniejsze trofeum w Europie. Roberto Di Matteo zdobył zatem to, co nie udało się wielu jego wyśmienitym poprzednikom, dzięki czemu dostał umowę na kolejny sezon.

Osiągnięcia

Mistrzostwo Anglii: (4) 1955, 2005, 2006, 2010

Puchar Anglii: (7) 1970, 1997, 2000, 2007, 2009, 2010, 2012

Puchar Ligi Angielskiej: (4) 1965, 1998, 2005, 2007

Tarcza Wspólnoty: (4) 1955, 2000, 2005, 2009

Puchar Zdobywców Pucharów: (2) 1971, 1998

Superpuchar Europy: (1) 1998

Liga Mistrzów: (1) 2012

 

Rekordy indywidualne

Najwięcej spotkań – Ron Harris (795)

Najlepszy strzelec – Bobby Tambling (202)

Najwięcej spotkań z rzędu – John Hollins (167)

Najwięcej spotkań w sezonie – Frank Lampard (62)

Pierwszy obcokrajowiec – Nils Middelboe (Dania)

Najmłodszy gracz – Ian Hamilton, 16 lat 138 dni

Najstarszy gracz – Dick Spence, 39 lat 57 dni

 

Źródło: Chelseafc.com, thehistoryofchelseafc.blogspot.com, własne

POWIEDZ O NAS SWOIM ZNAJOMYM:

Sponsor serwisu:
Patryk Gęsicki
Student V roku politologii myślący poważnie o dziennikarstwie sportowym. Pasje? Jest ich mnóstwo. Public Relations, piłka nożna, siatkówka (czynnie i biernie), muzyka (głównie R&B, pop, dance), psychologia, film, radio. Pracowałem już w takich serwisach jak fcb24.com, transfery.info, dumakatalonii.pl, od niedawna gościnnie piszę dla pubsport.pl.

Dodaj komentarz